Kendiliğinden

Bu çalışma, çamurun doğasına mümkün olduğunca az müdahale edilerek, kendi akışında şekillenmesine izin verilerek oluşturuldu. Formlar, insan elinin yönlendirmesinden çok, malzemenin kendi iç ritmini ve davranışını izliyor. Çamurun bu kendiliğinden hareketi, doğanın kendi içinde taşıdığı bilincin sessiz bir ifadesi gibi — sanki yer kabuğunun nabzı yavaşça yüzeye çıkıyor.
Eserde bir araya gelen bu biçimler, yalnızca toprağın davranışını değil, atalarımızın dağlara yüklediği kutsallığı da çağrıştırıyor. Dağ, kadim kültürlerde tanrısal olana en yakın yer olarak görülür; insandan büyük, sessiz ama varlığıyla hükmeden bir varlıktır. Bu formlar da aynı şekilde, birbirine dokunmadan ama aynı kökten beslenen birer kutsal tanıklık gibi duruyor.
Renk geçişleri beyazdan siyaha uzanırken, doğadaki ışıkla gölgenin, bilinçle unutuluşun, maddeyle maneviyatın sınırlarını sorguluyor. Kum zemin üzerindeki kompozisyon, izleyiciyi hem doğal bir oluşumun sessizliğine, hem de kolektif hafızanın derinliklerinde yankılanan dağ imgesine davet ediyor.