Assemblage

Bu yerleştirme, insanın sistemler içinde var olma biçimini ve kolektif belleğin sessiz yapısını
sorgular. Aynı formda üretilmiş başlar, ortak bir düzenin içinde yan yana durur; bir topluluğun,
bir aradalığın görsel karşılığı gibidirler. Ancak her birini farklı biçimde aydınlatan ışık, bireysel
farkların tamamen silinemediğini hatırlatır. “Bir Arada Olma Hali”, düzenin dayattığı
benzerlikler içinde bile kişisel varlığın, hatıranın ve düşüncenin inatla varlığını sürdürmesine
dair bir gözlemdir. Bu çalışma, birlikte olmanın hem güvenli hem de sınırlayıcı doğasına dikkat
çeker